1. MAZUR EŁK 0      0:0
2. KŁOBUK MIKOŁAJKI 0      0:0
3. Danpol Knopin 0      0:0
4. Vęgoria Węgorzewo 0      0:0
5. Śniardwy Orzysz 0      0:0
6. Czarni Olecko 0      0:0
7. Polonia Lidzbark War. 0      0:0
8. Orlęta Reszel 0      0:0
9. Tęcza Biskupiec 0      0:0
10. Granica Bezledy 0      0:0
11. MKS Jeziorany 0      0:0
12. Mazur Pisz 0      0:0
13. Wilczek Wilkowo 0      0:0
14. Łyna Sępopol 0      0:0
15. POJEZIERZE PROSTKI 0      0:0
16. BŁĘKITNI PASYM 0      0:0
Przyjaciele
Klub
· ''Rodzina Mazura''
· Statut Klubu MKS MAZUR EŁK
· Zarząd
· Kontakt z klubem
· Kadra
· Terminarz
· Strzelcy
· Bilety
· Stadion
· Historia
· Akademia piłkarska ''Mazur''
· Juniorzy Starsi
· Juniorzy Młodsi
· Mazur Ełk 1999-2000
· Mazur Ełk 2001-2002
Kibice
· Forum
· Typer
· Galeria zdjęć
· Wywiady
· Śpiewnik
Facebook
Reklama
Administracja
Panel administracyjny
Historia
1. Powstanie i rozwój organizacyjny w latach 1946-2006

Ełk został wyzwolony w dniu 24.01.1945 r. przez wojska drugiego Frontu Białoruskiego Armii Radzieckiej, a w dniu 06.04.1945 r. został przekazany przez radziecką komendanturę administracji polskiej.

Po przejęciu miasta przez polską administrację cywilną cały wysiłek ówczesnych władz i społeczeństwa skierowany został na jego odbudowę ze zniszczeń wojennych, zagospodarowanie i stworzenie odpowiednich warunków do masowej akcji osiedleńczej. W pierwszej kolejności należało uruchomić komunikację kolejową, jako podstawowy element wiążący miasto i powiat z ośrodkami administracyjnymi i gospodarczymi województwa oraz kraju. Trudnego i pionierskiego zadania uruchomienia arterii komunikacyjnych podjęła się grupa warszawskich kolejarzy, przybyłych do Ełku wiosną 1945 r. Po kolejarzach zaczęli przybywać z wielu stron kraju pozostali imigranci, posiadający różne tradycje i zainteresowania. W tym intensywnym ruchu imigracyjnym brała udział głównie młodsza generacja. Wpłynęło to na dynamiczny rozwój różnych działów gospodarki, w tym również na rozwój kultury fizycznej w mieście. Powrót do normalnego życia rodził zapotrzebowanie na godziwą rozrywkę, a taką w tych pionierskich czasach dać mógł między innymi sport. Rodzący się w mieście sport oznaczał normalizację i osiągnięcie pełnej stabilizacji wewnętrznej, która coraz bardziej stawała się faktem. Miało to poważny wpływ na zainteresowanie się sportem i powstanie w mieście klubów sportowych mimo, iż obiekty i urządzenia sportowe w większości były zniszczone.

Szczególnie Wojsko Polskie i kolejarze przyczynili się w tym początkowym okresie do rozwoju sportu w mieście. Był on platformą do nawiązania kontaktów i jedną z form rozrywki. Pierwszymi imprezami sportowymi w naszym mieście były mecze piłkarskie pomiędzy żołnierzami radzieckimi, stacjonującymi w Ełku i w Grajewie, rozegrane w lipcu 1945 r. na późniejszej targowicy przy ulicy Gdańskiej. Spotkanie obserwowali mieszkańcy, spośród których byli między innymi przyszli zawodnicy i działacze sportowi. Już jesienią 1945 r. odbyło się zebranie sympatyków sportu, na którym zapadła decyzja o utworzeniu wiosną 1946 r. drużyny piłkarskiej. Jednymi z pierwszych klubów sportowych w mieście były założone na początku 1946 r. Wojskowy Klub Sportowy (WKS) "MAZUR" przy 62 pułku piechoty, oraz WKS "ARTYLERZYSTA" przy 54 pułku artylerii. O szybkim powstawaniu klubów w tym okresie świadczy fakt, że pod koniec 1948 r. działało w Ełku osiem klubów sportowych, między innymi KS "OGNIWO", SKS "SPÓJNIA", KS "GWARDIA" został utworzony przy Urzędzie Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej w 1948 r., KS "TRAKORZYSTA" przy Zakładzie Obsługi Rolnictwa (czerwiec 1947) oraz KS "OMTUR".

Inicjatywa powołania Klubu jak już wcześniej zostało wspomniane narodziła jesienią 1945 r., a wiosną 1946 r. powołano do życia Koło Sportowe o dość dziwnej nazwie "ATOM", które zostało w dniu 08.04.1946 r. zarejestrowane w PUWF i PW w Ełku . Władze kolejowe nie wyraziły jednak zgody na używanie tej nazwy. Jeszcze w tym samym miesiącu Koło zostało, zgodnie z ówczesnymi zaleceniami, przekształcone w Kolejowy Klub Sportowy (KKS). Wśród założycieli Klubu znajdujemy takie nazwiska jak : Jan MICHALECKI, Stefan MARCINKIEWICZ, Mieczysław JABŁÓŃSKI, Kazimierz BIAŁECKI, Kazimierz GDULEWICZ, Tadeusz ZIENKIEWICZ, Stanisław KIERJSZA, Aleksander JAKUBOWSKI, Henryk ANUSZKIEWICZ, Władysław ZAWKO, Wacław KAWALER, Ryszard EJSMOND. Ci wymienieni założyciele Klubu byli jednocześnie zawodnikami sekcji piłkarskiej, która 01.05.1946 r. rozegrała mecz piłkarski z Wojskowym Klubem Sportowym "MAZUR". Kolejarze przegrali ten mecz 2:9, ale w tamtych czasach nie o wynik przecież chodziło lecz by można było grać. Była to pierwsza oficjalna impreza w naszym mieście. W tym samym 1946 roku "KOLEJARZ" zgłasza się do rozgrywek piłkarskich. Są to spotkania o wejście do A-klasy i awans ten uzyskuje.
Dnia 14.07.1946 r następuje uroczyste otwarcie boiska przy ulicy Sportowej. To przedwojenne boisko było całe pod wodą ze względu na zawalony most kolei wąskotorowej. Po "odblokowaniu" ełckiej rzeki boisko nadawało się do ponownego korzystania. I na tym też boisku ełccy kolejarze podejmowali sąsiada zza miedzy "WARMIĘ" Grajewo. Trzy bramki w tym spotkaniu zdobył człowiek- legenda naszego Klubu - STEFAN MARCINKIEWICZ, który jak sam opowiadał do Ełku dotarł pieszo z Suwałk, gdy tylko skończyła się wojna. Tu zapuścił korzenie, poznał swoją przyszłą żonę i tu urodziły mu się dzieci ( trzech synów : Waldemar; Tadeusz i Wojciech). Mecz zakończył się zwycięstwem naszej drużyny 3:0 (3:0). A gazeta "JEDNOŚĆ NARODOWA" w artykule p.t. "W Ełku mamy stadion sportowy" pisała między innymi "'... ostatnio odbyło się uroczyste poświęcenie stadionu Kolejowego Ośrodka Sportowego przy ZZK w Ełku. Punktualnie o 16-tej na stadion w otoczeniu oficerów przybył p.o. dowódcy garnizonu mjr. Tadeusz SZEPELIŃSKI, który po przyjęciu raportu od kpt. Bolesława GÓRY udał się do loży honorowej. Po 45 minutach oczekiwania na przedstawiciela Starostwa i Zarządu Miejskiego i wobec ich nie przybycia proboszcz Kościoła Garnizonowego ks. TOKARZ dokonał poświęcenia całego stadionu, po czym przy dźwiękach hymnu wciągnięto na maszty stojące poza bramkami flagi państwowe... ... Przyczyną tak późnego otwarcia stadionu była ślamazarność dotychczasowego kierownictwa Klubu i dopiero niedawno dokonana zmiana na stanowisku Prezesa, został nim Bolesław GÓRA, pchnęła pracę na właściwe tory... Po meczach odbyła się na boisku zabawa ludowa, która w miłym i beztroskim nastroju przeciągnęła się do północy..." W pierwszym roku swego istnienia zrzeszał on 48 członków skupionych w czterech sekcjach sportowych (piłka nożna; lekkoatletyka; siatkówka mężczyzn i koszykówka mężczyzn).
Pierwszym Prezesem Klubu został Władysław BŁASZCZYK ( pracownik PKP). Niestety po kilku miesiącach wyjechał z naszego miasta a jego funkcję przejął Bolesław GÓRA. W roku 1947 Prezesa nie wybrano a obowiązki Kierownika Klubu i drużyny piłkarskiej pełnił Jan WOJCIECHOWSKI. Rok 1948 przynosi pierwsze Walne Posiedzenie Klubu, na którym uchwalono zmianę nazwy Klubu na " Ełk, oraz wybrano Teodora LACKORZYŃSKIEGO na Prezesa Klubu. W tym też roku "ZZK" liczył 120 członków, a więc prawie trzykrotnie więcej niż w pierwszym roku działalności. Do kolejnej zmiany nazwy klubu dochodzi w 1949 r. na Związkowy Klub Sportowy (ZKS) "KOLEJARZ" a nowym Prezesem wybrano Bolesława ZAWKO, zaś sekretarzem Stanisława ŚWITALSKIEGO.

W 1950 r. nastąpiły zmiany w strukturze organizacyjnej sportu w Polsce. Zmieniono strukturę podstawowych organizacji sportowych aby wysunąć na czoło sport masowy. Kluby sportowe zostały pozbawione osobowości prawnej i formalnie je zlikwidowano przez powiązanie z kołami przy zakładach pracy. W pionach branżowych Związków Zawodowych (ZZ) podstawowym ogniwem było Koło Sportowe (KS). W wyniku tych zmian w roku 1951 przy Miejscowej Radzie Oddziału Drogowego PKP w Ełku powstało Koło Sportowe ZS "KOLEJARZ" . Przewodniczącym Koła został Władysław BALANT a sekretarzem Józef MACKIEWICZ. Nowo powstałe KS ZS "KOLEJARZ" nie posiadało osobowości prawnej i działało jako podstawowa komórka organizacyjna. Rady Okręgowej Zrzeszenia Sportowego „KOLEJARZ” w Białymstoku w oparciu o statut Zrzeszenia i Regulamin KS ZS „KOLEJARZ”.

Na przestrzeni lat 1951 –53 funkcję Przewodniczącego pełnił Władysław BALANT. W okresie tym prowadzona była ożywiana działalność sportowa . W roku 1951 działało 11 sekcji , a 1952 - 12. Koło liczyło 170 członków, z których większość była pracownikami PKP. Rok 1953 uwidocznił się zmniejszeniem ilości sekcji działających w Kole z 12 do 5. Pod koniec tego roku z Przewodniczącego Koła zrezygnował kolega BALANT i do lutego roku 1955 stanowisko nie było obsadzone. W tym czasie na zmianę funkcję sprawowali: Mieczysław FALIŃSKI, Zdzisław PETRYKOWSKI i Władysław BALANT. W dniu 17.02.1955 na Walnym Zebraniu nowym Przewodniczącym wybrano Kazimierza SARNĘ.

Od 1956 roku następuje uaktywnienie działalności organizacji sportowych, powracają do pracy działacze, którzy odeszli w poprzednim okresie działalności z różnych powodów. Radzą oni jak podnieść na jeszcze wyższy poziom działalność Klubu, który w międzyczasie (01.03.1955) przyjmuje nazwę „MAZUR”. Dochodzą do wniosku, że działalność w mieście dwóch Klubów Sportowych ( w tym czasie działa również „SPÓJNIA – START” Ełk) nie pozwoli z różnych względów na dalszy postęp sportu wyczynowego. Ciągłe zatargi o obiekty sportowe nie wpływały mobilizująco na zawodników i działaczy. Decydujące jednak znaczenie miały względy finansowe, które przesądziły w efekcie o fuzji obu Klubów. KKS „MAZUR” przejął stan majątkowy, zawodników i działaczy ze Spółdzielczego Klubu Sportowego „SPÓJNIA”. Tymi którzy tego dokonali (18.12.1956) byli ze strony KKS „MAZUR” byli : Ryszard EJSMOND i Kazimierz SARNA a ze strony SKS „SPÓJNIA” – Jan WARZESZKIEWICZ i Seweryn PIEŃCZYKOWSKI. Klub w dalszym ciągu pozostaje w Federacji „KOLEJARZ’ ponieważ jak się o tym przekonaliśmy to dobry opiekun naszego Klubu. Prezesem został Zenon ŚWISTÓW. Po połączeniu Klubów działały następujące sekcje: piłki koszykowej mężczyzn, piłki nożnej, i tenisa stołowego. Ta ostatnia sekcja uczestniczyła w rozgrywkach ligi okręgowej, natomiast w sezonie 1972 w rozgrywkach ligi międzywojewódzkiej. Większych sukcesów nie zanotowała i wobec braku perspektyw rozwojowych i braku kadry szkoleniowej została rozwiązana w 1974 roku. Czołowymi zawodnikami sekcji byli: Izydor ARDZIŃSKI, Janusz JUREWICZ oraz Teresa OSTROWSKA – wielokrotna mistrzyni okręgu białostockiego wśród seniorek. W tych latach sekcja koszykówki również występowała w mistrzostwach ligi okręgowej, która opierała się na takich zawodnikach jak: Jerzy KARPOWICZ, Józef MAŁACHOWSKI, Jerzy MORAWSKI, Romuald EKSTEROWICZ, Mieczysław SONGIN, Jerzy SAK, Stanisław FIETKIEWICZ, Jerzy ŻOŁNO, Tadeusz BIERNAT, Ryszard DZIARNOWSKI, Witold GRODZKI, Mieczysław DOBRYDNIO oraz kolega KISIEL (brak imienia).

17.01.1957 r. zakończyła swoją pracę komisja ds. Federacji ZS „KOLEJARZ” i opracowała odpowiednie dokumenty (m. in. statuty) dotyczące powołania Federacji Klubów Kolejowych. Materiały te zostały poprawione, a następnie przyjęte 07.02.1957 r. na posiedzeniu Rady Głównej ZS „KOLEJARZ”. Projekty statutów Federacji Klubów Kolejowych oraz Klubu Sportowego zostały wysłane do wszystkich Kół Sportowych ZS „KOLEJARZ” w celu zaznajomienia się z nimi i opracowania statutu swojego klubu. Przekształcenie Koła w Klub Sportowy upływało z dniem 20.03.1957.

Zgodnie z postanowieniem Komisji Organizacyjnej Federacji Klubów Sportowych Pracowników Komunikacji w Zjeździe Delegatów Klubów mogli brać udział tylko przedstawiciele Klubów już zarejestrowanych w Komisji, jak również tych, które złożyły w Wydziałach Administracyjnych Rad Narodowych odpowiednie dokumenty rejestracyjne.

W dniu 09.03.1957 r. odbyło się Walne Zebranie na którym zatwierdzono statut KS „MAZUR” i wybrano w głosowaniu tajnym głosowaniu Zarząd Klubu w liczbie 20 osób oraz pięcioosobową Komisję Rewizyjna. Prezesem został Zenon ŚWISTÓW a sekretarzem Bolesław TOMASZEWICZ.
Podstawowym zadaniem Klubu było tworzenie odpowiednich warunków dla uprawiania sportu wyczynowego i masowego przez jego członków oraz podnoszenie ich poziomu sportowego.

22.03.1957 r. Klub uzyskał osobowość prawną i na mocy decyzji Prezydium WRN w Białymstoku został wpisany do rejestru stowarzyszeń i związków PWRN w Białymstoku pod nr. KS – 10 i nazwą Klub Sportowy „MAZUR” w Ełku.

W latach 1958 –59 Prezesem Klubu był Stefan RYBICKI, na którego wniosek uchwalono 15.01.1959 poprawkę w statucie Klubu w punkcie 20-stym o treści : „Walne Zebranie wybiera Członków Zarządu na okres dwóch lat, a nie jak dotychczas na okres jednego roku”. Zmiana ta została zatwierdzona. Z dniem 21.05.1959 r. z funkcji Prezesa Klubu zrezygnował Stefan RYBICKI. Jego miejsce dopiero ponad pół roku później (18.02.1960) zajął Jerzy HOLICZER, którego po zaledwie pięciu miesiącach zastąpił Jan WARZESZKIEWICZ.
Na Walnym Zebraniu Klubu (18.01.1961) ponownie po pewnym okresie Prezesem został wybrany Zenon SWISTÓW. W tym samym roku powołano „Sekcję kibiców i sympatyków”.
Na kolejnych Walnych Zgromadzeniach KS „MAZUR” w dniach 17.01.1963; 21.01.1965; 14.03.1967; 14.04.1970 oraz 05.04.1972 na Prezesa Klubu powołany był Józef KAPEL – działacz społeczny i polityczny, późniejszy Wojewoda woj. suwalskiego. Za jego to kadencji i za sprawą Henryka ŚLIWY następuje w mieście popularyzacja pięściarstwa. Co prawda początki boksu w Ełku to rok 1958 kiedy to trenerem był Ryszard MARKOŃ, ale prawdziwy boom nastąpił w roku 1963. Początkowo próby nie wzbudzały większego zainteresowania – jednakże uporczywość i konsekwencja wspomnianego Henryka ŚLIWY oraz Zenona ŚWISTÓWA, Józefa PAJKO, Pana CYGANKIEWICZ i trenera Edwarda LERMERA doprowadziły do powstania sekcji bokserskiej. W 1965 roku pięściarze „MAZURA” stawiają pierwsze kroki w walce o awans do drugiej ligi. Pierwszy mecz bokserski w naszym mieście gromadzi 32 widzów, by w połowie lat siedemdziesiątych i okresie późniejszym osiągnąć 2 tysiące i więcej . A mecze rozgrywane są w hali wojskowej, obecnie miejskiej, przy ulicy Kościuszki. W latach 1968 – 69 pięściarze walczą o awans do drugiej ligi. z zespołami : CZARNI Słupsk, PROSNA Kalisz, ZAGŁĘBIE Konin, RUCH Grudziądz, POGOŃ Szczecin, GOPLANIA Inowrocław, GEDANIA Gdańsk, Wisła Tczew i LECHIA Szczecinek. Znakomity był start bokserów, a równa wysoka forma prezentowana w całym dwuletnim cyklu rozgrywek – doprowadziła do ziszczenia wieloletnich marzeń i pięściarska druga liga dla Ełku stała się faktem. To co nie udało się wcześniej piłkarzom, udało się ich kolegom z innej sekcji. Autorami tego sukcesu byli : Janusz BUBIEŃCZYK, Leszek BŁAŻYŃSKI, Józef KUDERSKI, Ryszard DARGIEWICZ, Antoni DOBREŃKO, Antoni SMOLIŃSKI, Jan ŻYLIŃSKI, Zenon ZAMAJTYS, Marek NOWAK, Waldemar CZEMIEL, Tadeusz BUBIENKO, Tadeusz ZIELEPUCHA i Andrzej TEKIELSKI. Trenerem tego zwycięskiego zespołu był Kazimierz CHOJNOWSKI a wielkie zasługi w awansie mieli wspomniani już działacze- założyciele oraz Józef ROSZKO. Dużą pomoc Klub otrzymywał też z ełckich zakładów pracy: A-26 i Powiatowej Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu, które w tym czasie zatrudniały większość bokserów. Sukcesy klubowe szły w tym czasie z sukcesami indywidualnymi poszczególnych zawodników. Po raz pierwszy w historii „MAZURA” Józef KUDERSKI uzyskał w 1967 roku na Spartakiadzie w Łodzi zaszczytny tytuł wicemistrza Polski seniorów w wadze koguciej i kandyduje w 1968 roku do bokserskiej reprezentacji kraju na Igrzyska Olimpijskie w Mexico City. W 1969 roku Leszek BŁAŻYŃSKI zdobywa tytuł wicemistrza kraju w wadze muszej i opuszcza nasze miasto – emigrując jako pierwszy zabrany z Ełku zawodnik do BBTS Bielsko- Biała. Ci dwaj pięściarze jako zawodnicy „MAZURA” reprezentują barwy Polski w rozgrywkach o Puchar im. Emila GREMUAUX i odnoszą szereg wartościowych zwycięstw. Józef KUDERSKI dwukrotnie występuje w pierwszej reprezentacji kraju w międzynarodowych spotkaniach z RFN i TUNEZJĄ. W Klubie trwa intensywna praca z bokserskim narybkiem, a najlepsi juniorzy pojawiają się na arenie krajowej, przy czym Tadeusz ZIELEPUCHA zdobywa tytuł Mistrza Polski w wadze półciężkiej. Kolejne sukcesy i inni – Ryszard KRZYWOSZ zostaje wicemistrzem Polski juniorów, a później w 1971 roku podczas Mistrzostw Polski w Katowicach zdobywa wicemistrzostwo w wadze półśredniej. Ryszard GRĘŚ, Waldemar CZEMIEL, Jan ŻYLIŃSKI – wywalczają brązowe medale. Nie jest to pełna lista sukcesów, bowiem należy dopisać do niej jeszcze brązowy medal Andrzeja TEKIELSKIEGO zdobyty w wadze ciężkiej oraz trzykrotne brązowe medale Mistrzostw Polski seniorów przez Józefa „DZIUŃKA” KUDERSKIEGO, który za swoje sportowe osiągnięcia w 1968 uznany zostaje najlepszym sportowcem woj. białostockiego. W 1972 roku podobne trofeum wywalczył w plebiscycie „Gazety Białostockiej” – Ryszard KRZYWOSZ. Wspominając o Józefie KUDERSKIM nie sposób zapomnieć innych jego sukcesów tym razem na arenie międzynarodowej – wicemistrzostwo Europy Kolejarzy we Lwowie a kilka lat później brązowy medal na podobnej imprezie w Sofii. Również brązowe medale na tym samym turnieju zdobywają Marek SAPIESZKO i Jan ŻYLIŃSKI, a Ryszard KRZYWOSZ zwycięża w 1971 roku silnie obsadzony Memoriał im. Vaclava PROHAZKI i zdobywa miano najlepszego zawodnika tego turnieju. Później ten sam zawodnik reprezentuje barwy naszego kraju na Młodzieżowych Mistrzostwach Europy w Miszkolcu (Węgry) oraz na międzynarodowym turnieju w Berlinie. Nasi pięściarze uczestniczą corocznie w Turnieju im. Usows w Grodnie a Ryszard GRĘŚ zdobywa miano najlepszego zawodnika wagi musze, zaś Józef KUDERSKI, Marek SAPIESZKO i Henryk SZUMSKI są brązowymi medalistami tej imprezy bokserskiej. Przez kilka lat z rzędu nie mają żadnych kłopotów z drugoligowymi przeciwnikami, a sezonie 1970/71 są do ostatniej ligowej kolejki rewelacyjnym liderem swojej grupy i dopiero ostatni mecz ze „STOCZNIOWCEM” w Gdańsku i spycha naszą drużynę na drugie, też znakomite miejsce , ale nie premiowane awansem do pierwszej ligi. W latach 1968 –72 Ełk chlubi się swoją bokserską drużyną ale przychodzą trudne chwile. Mozolnie wypracowany dorobek zostaje zniweczony zakusami możnych potentatów z innych Klubów. W roku 1972 Ełk staje się przysłowiową „Mekką” wszelkiej maści kaperowników. Po całej Polsce rozjeżdżają się tacy zawodnicy jak : Leszek BŁAŻYŃSKI, Henryk SZUMSKI, Andrzej WORONOWICZ, Stanisław WORONKO, Remigiusz HAŁABURDA, Ryszard RYBACZONEK, Henryk ŻUREK, Ryszard KRZYWOSZ, Marek SAPIESZKO, Tadeusz ZIELEPUCHA, Ryszard GRĘŚ, Leszek KRASSOWSKI, Mieczysław MRÓWKA i Tadeusz BIERYŁO. Daje to w sumie 14-stu zawodników. Niepisane prawo silniejszego (czytaj: bogatszego), istniejące w polskim boksie od lat, doprowadziło w rezultacie do załamania się sekcji bokserskiej w naszym Klubie. Pięściarze opuszczają drugą ligę w 1973 roku a trwająca kilka lat heroiczna walka o powrót w jej szeregi nastąpił dopiero w roku 1981 w wyniku decyzji Polskiego Związku Bokserskiego. . W 1974 Klub angażuje do pracy z bokserami Jerzego GULBIŃSKIEGO. Rozpoczyna on długofalowy proces odnowy ełckiego boksu. W roku 1976 sekcja bokserska pod jego kierunkiem liczy 16-stu seniorów i 25-ciu juniorów. Wiosną 1978 trener Jerzy GOLUBIEWSKI rezygnuje a jego miejsce zajmuje były zawodnik Jan ŻYLIŃSKI. Od roku 1973 do 1981 „MAZUR” uporczywie walczy o powrót do drugiej ligi. Do czołowych zawodników w tym okresie należeli Ryszard GRĘŚ, Zbigniew HAMELSKI, Zbigniew TYSZKIEWICZ. Powoli w składzie pojawiają się utalentowani juniorzy, medaliści Spartakiad Młodzieżowych i Mistrzostw Polski Juniorów : Marek KASZKIEL, Wojciech PAWŁOWSKI, Grzegorz JABŁOŃSKI (późniejszy olimpijczyk – SEUL’88), Tomasz KRUPIŃSKI, Ryszard POLKOWSKI. W/w zawodnicy zostali objęci szkoleniem centralnym. Lata osiemdziesiąte to na przemian walka w drugiej lidze lub o wejście do niej. Juniorzy też nie śpią. Medalistami na X OSM w 1983 w Toruniu złote medale wywalczyli: Wojciech PAWŁOWSKI (waga średnia) , Grzegorz JABŁOŃSKI ( waga kogucia) a srebrny medal – Stanisław SZESZKO (waga półśrednia). Rok później na XI OSM Marek KRUKOWSKI srebrny medal w wadze muszej. Ten sam zawodnik cieszył się ze złotego medalu w swojej wadze w 1986 roku na Młodzieżowych Mistrzostwach Polski. Srebro z tych samych zawodów w wadze papierowej przywiózł Andrzej CIBOROWSKI. Lata dziewięćdziesiąte i początek nowego wieku to trudne lata ełckiego boksu. Ale olbrzymie poświęcenie Tadeusza BIERYŁY i jego współpracowników sprawia iż małej salce przy Armii Krajowej co jakiś czas pojawia się nowy młody talent. Od paru lat nie ma już ligi bokserskiej . Swoje umiejętności szkoleni pięściarze mogą demonstrować w licznych turniejach krajowych lub międzynarodowych. I tam też pojawiają się w szkoleni przez pana Tadeusza bokserzy .

Ale wracamy do historii. We wrześniu 1967 podczas uroczystych obchodów dwudziestolecia ełckiego klubu (jubileusz de facto przypadał w roku 1966) wręczono sztandar ufundowany przez społeczeństwo naszego miasta. Jako pierwsi w woj. białostockim w roku 1969 w ełckim „MAZURZE” powołano przy sekcji piłkarskiej i bokserskiej Koła ZMS (Związek Młodzieży Socjalistycznej).

29.09. 1968 r. nastąpiło uroczyste otwarcie nowego stadionu w Ełku , który nosił nazwę STADIONU 1000-LECIA. Jak podaje „Gazeta Białostocka” „... koszt budowy sportowej tysiąclatki wyniósł 4,5 miliona złotych z czego 2,3 miliona pochodzi z funduszu Totalizatora Sportowego, reszta to wkład społeczeństwa Ziemi Ełckiej... ... stadion pięknie udekorowany. Mnóstwo sztandarów: czerwień, biel, niebieskość ale najwięcej zieleni – murawa boiska, mimo tegorocznej suszy ma kolor soczystej, ciemnej zieleni...Rozpoczyna się uroczysty akt otwarcia STADIONU TYSIĄCLECIA. Wszyscy wstają z ławek – orkiestra strażacka gra hymn państwowy...” Stary stadion będący własnością KKS „MAZUR” przy ulicy Sportowej powoli odchodził w zapomnienie lecz jeszcze przez jakiś czas służył piłkarzom szczególnie rezerwom „MAZURA” oraz juniorom i innym grupom młodzieżowym. Z początkiem lat siedemdziesiątych zlikwidowano już całkowicie stadion (boisko) przy ełckiej Gazowni. Przez pewien okres były tam działki pracownicze. Próbę przywrócenia do życia starego (przedwojennego stadionu) podjęto latem 2002 roku. Wykarczowano część zarośli i wyrównano teren, a poważniejsze prace prowadzone miały być w roku 2003. Jednak zbyt duże koszty jakie miało by ponieść miasto wystraszyły władze i od tej pory zapadła grobowa cisza nad reaktywowaniem starego stadionu. Obecnie powoli zamienia się ono w gruzowisko a co najmniej dwie dobre płyty piłkarskie o dobrym podłożu mogłyby powstać a i woda do podlewania bardzo blisko i za darmo. Może kiedyś .... A stadion przy ulicy Piłsudskiego (dawniej 6-tego Kwietnia) zwany jest dziś STADIONEM MIEJSKIM i coraz mniej osób pamiętać z czasem będzie o jego pierwotnej nazwie. Dobrze by było aby miejski stadion miał patrona, a najlepiej jakby nosił imię STEFANA MARCINKIEWICZA, którego rekomendacja nie wymaga żadnych zbędnych słów.

14.04.1970 r. na Walnym Zgromadzeniu Klubu na wniosek Zenona SWISTOWA uchwalono zmianę nazwy Klubu na Kolejowy Klub Sportowy (KKS) „MAZUR” W Ełku. Decyzją USW PWRN w Białymstoku z dnia 21.06.1971 r. zatwierdzono tą zmianę.

17.05.1972 w trakcie kolejnego Walnego Zebrania członków ze stanowiska Prezesa zrezygnował Józef KAPEL a jego miejsce zajął Tadeusz TWAROWSKI, który wytrwał na tym stanowisku do końca roku.

Kolejnymi Prezesami Klubu byli Zbigniew ROSOŁOWSKI (13.0173 – 19.06.76) ; Jerzy KARPOWWICZ (19.06.76 – 17.01.79) . Za prezesury Jerzego KARPOWICZA w grudniu 1976 obchodzono trzydziestolecie naszego klubu. 18.12.1976 w Ełckim Domu Kultury odbyła się uroczysta akademia na, którą przybyli przedstawiciele władz wojewódzkich (suwalskich) oraz zawodnicy, młodzież, aktualnie uprawiająca sport w barwach „MAZURA” oraz działacze i sympatycy. Z historią klubu zapoznał zebranych Prezes Jerzy KARPOWICZ a zawodnicy i działacze zostali uhonorowani zostali dyplomami i upominkami. W części artystycznej przygotowanej z tej okazji sympatyczny program zaprezentowały zespoły Domu Kultury i gimnastyczki Technikum Rachunkowości Rolnej. W jubileuszowym roku „MAZUR” był klubem wielosekcyjnym – piłka nożna, boks, koszykówka, szermierka i wioślarstwo, które za sprawą instruktora- entuzjasty Tadeusza ZEMELA zasłynęło w kraju. Działalność Klubu oparta była na trwałych podstawach organizacyjnych i finansowych. Był on "oczkiem w głowie" społeczeństwa miasta a Kombinat Mięsny, Zakłady Elektrotechnik Motoryzacyjnej, WSS „Społem”, Spółdzielnia Mleczarska, Ełckie Przedsiębiorstwo Budowlane, Zamrażalnia, Żelbety i inni od lat wspierali jego działalność. Wśród oddanych społecznych działaczy warto tu wymienić takich ludzi jak: Mieczysław DOŁGOSZEJ, Zbigniew ROSOŁOWSKI; Zenon SWISTÓW, Tadeusz JANUSZEWSKI; Tadeusz TWAROWSKI; Jerzy DEYRYNG; Józef ROSZKO; Tadeusz SZKLANOWSKI; Franciszek NOWICKI , Ryszard EJSMOND; Dionizy POŁEĆ i wielu innych .Wśród zawodników tacy na trwałe wpisali w kroniki ełckiego „MAZURA” wspomniano między innymi pionierów ełckiej piłki : Stefana MARCINKIEWICZA, Kazimierza BIAŁECKIEGO; Tadeusza ZIENKIEWICZA czy Władysława ZAWKO. W latach następnych o sile ełckiej piłki decydowali bracia SADOWASCY (Eugeniusz, Kazimierz, Henryk), Tadeusz ROMAŃCZUK, Zenon BORAWSKI, Jerzy TETIUK, Kazimierz SIKORSKI, Roman KARPOWICZ, Janusz MICHALCZYK, Stanisław BIAŁOWIEC, Antoni REMISZEWSKI, Tadeusz KOTARSKI czy Andrzej ZIENTARSKI, który po zakończeniu czynnej kariery zawodniczej (ponad dwadzieścia sezonów) zajął się trenerką (ośmiokrotnie prowadził pierwszy zespół) a dziś prowadzi zajmuje się szkoleniem młodego narybku piłkarskiego. Wychował się przy ulicy Sportowej, więc nie miał innego wyjścia jak zostać piłkarzem. Przeszedł przez wszystkie szczeble piłkarskiego abecadła od trampkarza po seniora i zawsze w barwach trójkolorowych. Mimo propozycji z innych klubów (między innymi drugoligowy STAR STARACHOWICE) nie upuścił rodzinnego miasta i ukochanego Klubu. W całej historii MKS „MAZUR” EŁK (piłka nożna) tylko chyba Andrzej ZIENTARSKI i pan Stefan MARCINKIEWICZ zasługują na miano „ikon” ełckiej piłki. Drugą sekcją wiodąca w trzydziestoleciu „MAZURA” była sekcja bokserska a w niej warto wspomnieć takie nazwiska jak: Józef KUDERSKI, Ryszard GRĘŚ, Marek SAPIESZKO, Jan ŹYLIŃSKI, Tadeusz ZILEPUCHA, Tadeusz BUBIENKO no i oczywiście najbardziej znany Leszek BŁAŻYŃSKI (dwukrotny medalista olimpijski, lecz te medale zdobył już w innych barwach klubowych.

17.01.1979 r. to data kolejnego Walnego Zebrania w ełckim „MAZURZE”, na którym wybrano nowy Zarząd Klubu w liczbie 21 osób a Prezesem został Kazimierz DUDZIUK. Funkcję kierowników poszczególnych sekcji powierzono: Tadeusz JANUSZEWSKI (piłka nożna), Wacława POŁOŻYŃSKI (boks), Józef GRZESIUK (szermierka), Andrzej SPYCHAŁA (wioślarstwo) . Ponadto powołano komisję propagandowo-sportową i wychowawczą, której kierownikiem został znany w Ełku pedagog – Bogdan IGLICKI. W tym okresie Klub może poszczycić się znacznymi sukcesami na odcinku pracy wychowawczej . Między innymi za wzorową postawę na boisku i poza nim drużyna piłki nożnej otrzymała „Puchar Fair Play” na Mistrzostwach Europy Federacji „KOLEJARZ”, które odbyły się na boiskach RFN w czerwcu 1979.

22.06.1981 r. podczas Walnego Zebrania Sprawozdawczo-Wyborczego na fotelu Prezesa zasiada Wiesław STASIEWICZ. W zebraniu uczestniczy Zbigniew ROSOŁOWSKI (kierownik Wydziału Kultury Fizycznej Sportu i Turystyki Urzędu Miejskiego) , który przedstawił program wyjścia z kryzysu finansowego w jakim znalazł się Klub. Swój program przedstawił w trzech zasadniczych punktach:
1.Podejmować wszelkie działania by nie dopuścić do zaprzepaszczenia dotychczasowego dorobku sportowego.
2.Bardziej opierać się o bazę społeczną w stwarzaniu warunków materialnych do działalności Klubu.
3. Klub powinien na rzecz społeczeństwa i miasta organizować imprezy i działania jak np.: nauka pływania, nauka gry w piłkę siatkową, w tenisa ziemnego, organizacja pracy wychowawczej z drużynami podwórkowymi piłki nożnej itp.

20.09.1984 r. odbywa się Walne zebranie Sprawozdawczo- Wyborcze podczas którego jednogłośnie nowym Prezesem Klubu zostaje Stanisław SZESZKO. Dotychczasowy sternik ełckiego klubu stawia wniosek o zmianę nazwy klubu z Kolejowy Klub Sportowy „MAZUR” na Międzyzakładowy Kolejowy Klub Sportowy„MAZUR”. Wniosek ten zostaje przyjęty i decyzją USW PWRN w Suwałkach z dnia 20.01. 85. zatwierdzono zmianę.
Stanisław SZESZKO zrezygnuje z pełnienia obowiązków 20.09.1985. Następnym Prezesem jest dobrze znany w środowisku ełckiego sportu Zbigniew ROSOŁOWSKI (od 18.10.85 do 14.10.87.) Za jego prezesury w roku 1986 przypada kolejny jubileusz klubowy. Jak łatwo policzyć są to czterdzieste urodziny „MAZURA”. Chciałoby się zaśpiewać „czterdzieści lat minęło jak jeden dzień”. Uroczyste obchody miały miejsce 12.12.86 r. w Miejskim Domu Kultury. Na uroczystą akademię przybyły władze polityczne miejskie i wojewódzkie, zawodnicy, działacze i trenerzy oraz przedstawiciele klubów : WIGRY SUWAŁKI, ŚNIARDWY ORZYSZ i SPARTY AUGUSTÓW . Gości przywitał wiceprezes – Wiesław STASIEWICZ, który przedstawił historię klubu. Starsi z łezką w oku przypomnieli sobie wydarzenia, w których brali udział a młodsi uczestnicy spotkania usłyszeli o swych poprzednikach. Pan Zbigniew GRAJEWSKI (dyrektor WKFSiT UW w Suwałkach) przekazał list gratulacyjny od wojewody suwalskiego. Następnie odznaczył złotymi odznakami „Zasłużony działacz kultury fizycznej” Stefana MARCINKIEWICZA i Zbigniewa ROSOŁOWSKIEGO, srebrną – Idziego PODWOJSKIEGO, a brązowymi Jana BUDNEGO i Andrzeja ZIENTARSKIEGO. Długoletni działacze MAZURA i wyróżniający się sportowcy otrzymali pamiątkowe medali i puchary. Uroczystość zamknął występ sympatycznego zespołu dziewcząt z MDK. W ciągu ostatniego dziesięciolecia (od roku 1976) przybyło też i sukcesów. Najstarsza sekcja MAZURA – piłki nożnej oraz najmłodsza – szermiercza i wioślarska mają się czym pochwalić. Król strzelców futbolowej ekstraklasy w sezonie 1985/86, uczestniczył w mistrzostwach świata „MEXICO’86” Andrzej ZGUTCZYŃSKI zaczynał przecież karierę w MAZURZE, a Jacek REMISZEWSKI należy do kadry narodowej juniorów. Piłkarze seniorzy otarli się o drugą ligę . W sezonie 1985/86 zajęli w tabeli drugie miejsce przegrywając ostatni decydujący o awansie mecz przed swoją publicznością z HUTNIKIEM WARSZAWA 1:2. Warto zauważyć, że najlepszym strzelcem naszej drużyny we wspomnianym sezonie był Dariusz ZGUTCZYŃSKI (brat Andrzeja) który zdobył szesnaście bramek. Wioślarze Marek BIELSKI i Henryk SZCZOTKO byli wicemistrzami Europy juniorów. Henryk SZCZOTKO i Mirosław SZYMANOWSKI startowali w Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie, zaś Barbara KOPICZKO była w kadrze olimpijskiej. Szabliści Jarosław KISIEL i Władysław MATUSZCZAK również mieli za sobą występy w reprezentacji kraju. Sekcja bokserska też miała swoje sukcesy. Medalistami Mistrzostw Polski zostali : Ryszard GRĘŚ. Jan ŻYLIŃSKI, Ryszard KRZYWOSZ i Wojciech PAWŁOWSKI. Młodzieżowym wicemistrzem Europy został, późniejszy olimpijczyk (już nie w barwach MAZURA ) – Grzegorz JABŁOŃSKI, a mistrzami POLSKI juniorów zostali Marek KRUKOWSKI i Tomasz KRUPIŃSKI. Współtwórcami tych sukcesów byli trenerzy : Stefan MARCINKIEWICZ (piłka nożna) , Tadeusz BIERYŁO (boks), Tadeusz BUBIENKO (boks), Tadeusz ZEMEL (wioślarstwo), Jerzy LEBIEDZIŃSKI (szermierka) i wielu innych.

W październiku 1987 zostaje oddany do użytku Ośrodek Sportów Wodnych przy ulicy Grunwaldzkiej. Ośrodek ten służy nie tylko sekcji wioślarskiej ale całej ełckiej młodzieży, która pragnęła zasmakować wioślarskiej przygody. Tu też wiele lat później wykuje się talent naszego ełckiego olimpijczyka z Aten w roku 2004 – Sebastiana KOSIORKA, który płynął w ósemce. Ośrodek należał do „MAZURA” i tu też w lipcu 1990 r. została przeniesiona siedziba Klubu, za Prezesury Józefa GRZESIUKA (był sędzią piłkarskim i byłym zawodnikiem naszego Klubu). Na jego wniosek właśnie uchwalono kolejną zmianę nazwy Klubu z Międzyzakładowy Kolejowy Klub Sportowy „MAZUR” na Klub Sportowy (KS) „MAZUR” , która to nazwa obowiązywała w latach 1957 – 70, nazwa przetrwała do połowy 1992 roku (?) kiedy to „MAZUR” stał się Miejskim Klubem Sportowym. I ta nazwa obowiązuje do dzisiaj. Sternikami klubu w latach dziewięćdziesiątych byli w kolejności : Ryszard ORZECHOWSKI ( 1990 – 23.05.91) , Mirosław URBAŃCZYK (23.05.91 – 14.05.92), Kazimierz ŻWIROWICZ (14.05.92 – 26.11.92 ), Ksiądz Tadeusz HERMAN (26.11.92 – 09.11.94), Grzegorz SĘDZIAK (09.11.94 – 31.01.97), Jacek URBAŃCZYK (31.01.97 – 07.01.99 – syn Mirosława) . Za kadencji Jacka URBAŃCZYKA nastąpił podział Klubu na dwie autonomiczne sekcje piłkarską i bokserską . Powstał Miejski Klub Bokserski „MAZUR” , piłkarze natomiast nic nie zmieniali w swojej nazwie. Miało to miejsce w styczniu roku 1999. Marek SZAMOTUŁA został pierwszym Prezesem autonomicznej sekcji piłki nożnej a z kolei szefem bokserów Krzysztof FILIPKOWSKI. Ostatnim, który w dwudziestym wieku prezesował „MAZUROWI” był Paweł ROGOWSKI.

Lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku a szczególnie jego pierwsza połowa to ogromne zmiany społeczno-gospodarcze w naszym kraju. Dotykają one dziedzin życia w tym również sport. Sport, który był w dużej mierze finansowany przez zakłady pracy traci swoich „dobroczyńców”. Ze sportowej mapy kraju znika wiele dobrej marki klubów a niektóre uznane firmy pierwszoligowe spadają dwie lub trzy klasy niżej. Przy nazwach klubów pojawiają się nazwy firm ,które aktualnie finansują działalność lub nazwiska dobroczyńco jak NOWAKOWSKI NOWY DWÓR MAZOWIECKI (dawniej ŚWIT). W sporcie zostają prawdziwi jego przyjaciele i entuzjaści, którzy nie licząc czasu i swoich pieniędzy próbują ratować sport w swoich miastach, miasteczkach i wsiach. Oprócz tych zapaleńców pojawiają się tak zwani „sponsorzy” . Jedni traktują ta „zabawę” poważnie, drudzy aby zaistnieć w środowisku lub przed zbliżającymi się wyborami . Kryzys dotyka także i nasz Klub, czego dowodem jest choćby artykuł w „Kurierze Porannym” z października1992 pod tytułem „EŁK – sportowa pustynia” gdzie czytamy między innymi „ ... po tym jak pięściarze najsilniejszego i o najbogatszych tradycjach Klubu – MAZURA, wskutek katastrofy finansowej zostali wycofani z rozgrywek drugiej ligi, nawet najbardziej oddani sprawom sportu ludzie mogliby się załamać i powiedzieć dość. Fakt wycofania bokserów z drugiej ligi sprawił, że Ełk stał się zupełną sportową pustynią. Poważniejszy sport, liczący się w kraju, praktycznie przestał istnieć. Sportowcy z Ełku nie wyjeżdżają w Polskę, by się pokazać, podobnie do Ełku nie zjeżdżają już nawet średniej jasności gwiazdy sportu polskiego... ... główną przyczyną obecnej tragicznej sytuacji należy upatrywać w jakiejś dziwnej niemocy i braku aktywności większości klubowych działaczy. Miasto Ełk z pewnością zasługuje na silniejszy sport...” Już parę miesięcy później z kolei „KURIER PODLASKI” (25.01.93) w artykule „MAZUR wychodzi na prostą czytamy między innymi „... po raz pierwszy w historii Klubu ster rządów objął nie jakiś sekretarz z komitetu a osoba duchowna i to znana nie tylko w kręgach kościelnych ale i sportowych . Ks. Tadeusz HERMAN, którego władze kościelne przeniosły do Ełku, a do niedawna był on piłkarzem, trenerem i kierownikiem LKS "POLONIA” Raczki ... ...teraz karta zaczyna się odwracać. Nowoczesnym ośrodkiem sportów wodnych zainteresowało się Kuratorium. Podpisano już wstępne porozumienie, że w tym obiekcie powstanie Międzyszkolny Ośrodek Sportów Wodnych. Dziesięcioletnia dzierżawa pozwoli Klubowi rozpocząć działalność bez długu. Ponadto już od wiosny ubiegłego roku trwa w klubie reorganizacja, zlikwidowano przede wszystkim cała zbędną nadbudowę administracyjną ...”. W podobnym tonie piszą suwalskie :Krajobrazy” . W artykule p.t. „MAZUR wstaje z klęczek” możemy przeczytać „... włodarze miasta obiecali dotację, gdyż zdają sobie sprawę, że kochający „MAZURA” ełczanie może i zdecydowaliby się w przypadku upadku Klubu na desperackie wywiezienie ich na taczkach. Nikt bowiem ze starszych mieszkańców nie wyobraża sobie Ełku bez „MAZURA” tak samo jak bez jeziora ... ...Dr. Kazimierz ŻWIROWICZ (wiceprezes ds. piłki nożnej) jako człowiek z pozycją naukową, mający w różnych kręgach liczne znajomości sądzi, że Klub znajdzie sponsorów czy nawet kontrahentów choćby od reklamowania licznych spółek, firm , przedsiębiorstw. Wszystko więc wskazuje , że „MAZUR” wstanie z klęczek...” . Taką oznaką wychodzenia przynajmniej ze sportowego kryzysu był awans seniorów piłkarskich do trzeciej ligi międzywojewódzkiej w czerwcu 1993. Grał tam tylko jeden i po roku powrócił do „okręgówki” suwalskiej. Był rok 1994. W tym samym roku w listopadzie odbywa się kolejny Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze na którym podsumowano dwuletnią działalność Klubu. Na szczególne wyróżnienie w tym okresie zasługiwali pięściarze, którzy zdobyli pięściarze : Andrzej WRÓBLEWSKI został mistrzem Polski juniorów młodszych a Adam OKRĄGŁY zdobył brązowy medal w mistrzostwach Polski juniorów. Wioślarz Paweł ZAGAJEWSKI płynąc w składanej osadzie ZAWISZY Bydgoszcz, na mistrzostwach Polski w dwójce bez sternika oraz w czwórce bez sternika zdobył srebrne medale. Natomiast Katarzyna KOPICZKO (wioślarka) też zdobyła srebrny medal w wyścigu długodystansowym. Dyplomami uhonorowano siedmiu trenerów oraz osiemnastu zawodników. W podjętej uchwale przyjęto kilka ważnych kwestii: np.: dalsza realizacja porozumienia o współpracy pomiędzy „MAZUREM’ a Miejskim Ośrodkiem Sporu i Rekreacji w sprawie obiektów sportowych, umocnienie istniejących sekcji i ich dalsza autonomia; staranne przygotowanie się do obchodów 50-lecia klubu, które wypadało w roku 1996 głównie przez osiąganie lepszych wyników sportowych. Nowy zarząd „MAZURA” liczył zaledwie pięć osób a na jego czele stanął były zawodnik sekcji piłkarskiej Grzegorz SĘDZIAK.

W roku swego pięćdziesięciolecia Klub a szczególnie jego sekcja piłkarska znalazł się na ostrym wirażu i mało brakowało by nie wypadł z toru. A oto co czytamy w piśmie Zarządu z dnia 27.07.1996 r. : „Zarząd Miejskiego Klubu Sportowego „MAZUR” na posiedzeniu w dniu 27.07.96 r. podjął decyzję o likwidacji sekcji piłki nożnej z braku środków finansowych. Decyzja nasza podjęta została brakiem zainteresowania władz miasta. Z chwilą osiągnięcia wyników sportowych władze miasta zapewniały pomoc finansową, niestety obietnice te nie zostały spełnione. Brak środków finansowych uniemożliwia rozpoczęcie sezonu piłkarskiego w dniu 11.08.96 r. By nie pozbawić społeczeństwa oraz kibiców oglądania imprez, Zarząd Klubu postanowił po raz ostatni wystąpić o spotkanie w dniu 07.08.96. o godz. 1300 w Urzędzie Miasta Zarządu Miasta z Zarządem Klubu celem podjęcia ostatecznych decyzji. Jednocześnie informujemy, że nie odbycie się proponowanego spotkania spowoduje wycofanie się z rozgrywek drużyn na wszystkich szczeblach i rozwiązanie Miejskiego Klubu Sportowego „MAZUR” w Ełku w roku jego jubileuszu 50-lecia. Zarząd Klubu” . Spotkanie to odbyło się ostatecznie 12.08.96 r. i Zarząd Miasta obiecał iż sprawę dofinansowania Klubu poruszy na wrześniowej sesji, kiedy to będzie omawiany budżet, pod warunkiem że MKS przedłoży plan finansowy na przyszły rok oraz plan działalności. Na bieżące wydatki związane z rozpoczęciem sezonu piłkarskiego Klub otrzyma środki z MOSiRu. Tak więc udało się ugasić pożar w naszym Klubie. Nie było więc hucznych obchodów jubileuszu. W prasie lokalnej ukazały się artykuły okolicznościowe ale nie były one utrzymane zbyt optymistycznym tonie. „Kurier Poranny” (31.01.97) drukuje notatkę pt. „Wzlot czy upadek jubilata” gdzie autor pisze : „.. w ubiegłym roku, prawie niedostrzeżona minęła ważna rocznica sportowej działalności. Jeden z najbardziej zasłużonych klubów północno-wschodniej części kraju – kiedyś „kolejowy”, aktualnie Miejski Klub Sportowy „MAZUR” Ełk obchodził swoje 50-lecie istnienia! Wspaniały dorobek ełckiego klubu może zostać zniweczony, bowiem od kilku już lat o ełckim jubilacie coraz ciszej. Walczą jeszcze ostatni działacze, coś tam usiłują dokonać bokserzy i piłkarze grający w czwartej lidze, czasem na łamy prasy przedostanie się wiadomość o skromnych sukcesach kick-bokserów i to w zasadzie wszystko o ełckim sporcie. A przecież było inaczej...” W dalszej części artykułu przypomina początki naszego Klubu wybitnych przez te lata sportowców i działaczy, którzy byli już tu wspominani. Na koniec tej publikacji wypowiada się Grzegorz SĘDZIAK (prezes) : „... Jesteśmy obecnie bez finansowych zadłużeń. W Klubie działa sekcja piłki nożnej – bez jednak większych szans na sportowy awans. Z optymizmu trudno wyżyć. Próbuje utrzymać się na powierzchni sekcja bokserska i kick-pięściarzy z niezwykle oddanym Tadeuszem BIERYŁO. Ponoć przyszłościowe plany mówią, że szkoleniowy będą zatrudnieni na etatach w szkołach a trener pierwszej drużyny w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji. To, że jubilat jeszcze „dyszy” z cała pewnością jest zasługą nade wszystko zawodników, trenerów i kilku działaczy. Ja tego Klubu nie zakładałem i ja go nie rozwiążę. Jeśli jednak istnienie Klubu będzie obchodzić jedynie nielicznych to dalsze losy wydają się być przesądzone...”. Jerzy BUZON (swego czasu mieszkaniec Ełku i działacz sportowy, który w połowie lat siedemdziesiątych wyemigrował do Suwałk) w tygodniku suwalskim „Krajobrazy” (nr 5/97) publikuje artykuł „Do Mazura ełczanie – ciche pięćdziesięciolecie” . Tu też autor wspomina wybitnych sportowców i działaczy, którzy przez minione pięćdziesiąt lat byli sportowymi bohaterami stadionów i hal. Na koniec czytamy „... z marzeń o brylowaniu w sportowych rankingach, nawet w woj. suwalskim, trzeba chyba zrezygnować! Czarne chmury, od lat gromadziły się nad zasłużonym Klubem, a jego dalsze przetrwanie, w dużej mierze zależeć będzie od tego jakie decyzje właściwi i oddani sportowi ludzie podejmą już 31.01.97. podczas Walnego Zgromadzenia Członków...|”. I w tym właśnie dniu nowym Prezesem Klubu został Jacek URBAŃCZYK (syn Mirosława ) , który 26.03.97 r. w Urzędzie Miasta podpisał umowę na podstawie której z kasy miasta wpłynie do Klubu w pierwszej połowie roku 24 tys. 600 zł. A w drugim półroczu 15 tys. 400 zł. . Pieniądze te pójdą na szkolenie młodzieży. Wkrótce też w Szkołach Podstawowych nr 3, 6 i 9 miały być utworzone klasy piłkarskie, w których będzie więcej godzin wychowania fizycznego, a specjalistyczne zajęcia mieli prowadzić trenerzy i instruktorzy „MAZURA”. Klub liczy na tych piłkarzy w przyszłości – kiedy to ma walczyć o wyższą niż czwarta liga klasę rozrywkową. Kasę Klubu wspierali w tym czasie prywatni sponsorzy a sumy, które przekazywali są różne. Poza tymi pieniędzmi najwięcej wpłacali : Zakłady Mięsne, Transbid, Trans-Express, Seton, Michał, Towarzystwo Ubezpieczeniowe „Warta” i Zakład Poligraficzny „Anigraf”, który wydrukował też „MAZUROWI” efektowne programy na rundę wiosenną. Druga sekcja to boks a w zasadzie boks i kick-boxing. Tu pod okiem Tadeusza BIERYŁY (boks) i Dariusza KALINOWSKIEGO (kick-boxing) trenują głownie juniorzy. Spore sukcesu odnoszą ci drudzy, którzy przywożą z różnych turniejów mistrzowskich sporo pucharów i medali. Bokserzy to tylko juniorzy, którzy walczyli głównie w imprezach rozgrywanych w regionie i w kraju bowiem w Ełku nie ma hali w której byłby ring i można zorganizować jakieś turnieje lub zawody. Po pierwszy od lat słychać było w mieście i łamach prasy o bardzo dobrej współprace z Miejskim Ośrodkiem Sportu i Rekreacji, a dyrektor Tadeusz ZEMEL bardzo pomagał „MAZUROWI” . Obiekty sportowe zawsze były dobrze przygotowane do imprez sportowych a tym w przeszłości różnie bywało.

27.08.98 r. na kolejnym Walnym Zebraniu Sprawozdawczo-Wyborczym pan Stefan MRCINKIEWICZ (człowiek-legenda ełckiego sportu) nie mogąc się pogodzić z brakiem porozumienia z sekcją bokserską a zwłaszcza z finansami zaproponował podział Klubu na dwa odrębne Kluby. Zasłużonego trenera i działacza poparli Krzysztof FILIPKOWSKI (wiceprezes d/s. boksu) oraz Kolega ZDANOWSKI. W związku z tym cześć delegatów wniosła wniosek o zwołaniu Nadzwyczajnego Walnego Zebrania na którym dokonano by podziału Klubu. Padła również propozycja co do zmniejszenia liczby członków zarządu do trzech osób w okresie przejściowym, do czasu zwołania Zebrania Nadzwyczajnego.

Z dniem 01.01.99. w wyniku reformy administracyjnej Ełk znalazł się w granicach województwa warmińsko- mazurskiego. To już trzecie województwo w jakim znalazł się nasz Klub po drugiej wojnie światowej. W tamtych dwóch odrywał czołową role przynajmniej w piłce nożnej. Rodziło się więc pytanie czy i w tym nowym województwie będzie podobnie? Czas pokazał, że różnie z tym bywało. Tym czasem w klubie nastąpił rozłam. Powstał Miejski Kub Bokserski (MKB) „MAZUR” Ełk i Miejski Klub Sportowy „MAZUR” Ełk. 08.01.99 obywa się pierwsze historyczne Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze sekcji piłki nożnej. Spośród siedmiu kandydatów powołano pięcioosobowy skład Zarządu : Prezes – Marek SZAMOTUŁA (pełnił w poprzednim zarządzie funkcję wiceprezesa), wiceprezes – Andrzej SZCZUKA, członkowie – Grzegorz SĘDZIAK, Henryk SIEDLECKI i ksiądz Tadeusz HERMAN. Na spotkanie licznie przybyli piłkarze gdyż rozmawiano między innymi o trudnej sytuacji finansowej i możliwościach jej poprawy. Przedmiotem dyskusji były także wyniki osiągane przez piłkarzy. Trzeba dużo pracy, żeby „MAZUR” wybił się z ligi okręgowej. Ja postawię na szkolenie młodych ludzi – stwierdził wówczas Marek SZAMOTUŁA, którego w października zastąpił Paweł ROGOWSKI.

Bardzo ważną datą dla losów MKS „MAZUR” Ełk okazała się data 03.08.2000 r. W tym właśnie dniu Zarząd Powiatu podjął o nabyciu za kwotę 665.400 zł od Klubu nieruchomości przy ul. Grunwaldzkiej 10, gdzie znajdował Ośrodek Sportów Wodnych. W sytuacji w jakiej znalazł się Klub nie stać go było na utrzymanie. Wspomniana suma była spłacana w kwartalnych ratach przez kolejnych sześć lat. Notarialnie sprzedaży ośrodka dokonano 02.10.2000. Otrzymywane regularnie pieniądze gwarantowały jakąś tam stabilizację finansową klubu. Decyzję o sprzedaży ośrodka pochwalił na łamach prasy nawet znany społecznik Waldemar MAKAREWICZ, który od pewnego czasu był nastawiony sceptycznie do tego co się w Klubie dzieje.

Walne Zebranie jakie odbyło się w grudniu 2000 r. wybrano nowego – starego prezesa Pawła ROGOWSKIEGO a w skład Zarządu weszli: Bogdan TWAROWSKI, Wiesław ŻMUDA, Adam WIELGAT i Adam OBRYCKI. Piłkarze od sezonu 2000/01 grali w czwartej lidze warmińsko-mazurskiej. Ten pierwszy sezon w nowej lidze i nowym województwie nie był zbyt udany i zakończył się spadkiem do ligi okręgowej. W tym omawianym sezonie „MAZURA” prowadziło aż trzech trenerów. Spadku można było uniknąć lecz na wskutek fatalnej postawy drużyn trzecioligowych woj. warmińsko-mazurskiego spadło ich z ligi aż trzy a więc automatycznie z czwartej ligi zamiast czterech drużyn spadło sześć. A nasza drużyna była tą ostatnią, która „załapała” się do spadku. Na szczęście kwarantanna trwała tylko rok. Trzeba tu wspomnieć o męczących długich wyjazdach często co dwa tygodnie trzeba było pokonywać trasę ponad dwustukilometrową w jedną stronę. Wiązało się to też z ogromnymi kosztami transportu. Takie same wyjazdy na mecze mieli juniorzy starsi i młodsi, co równało się z podwojeniem kosztów.

Kolejne zmiany we władzach następują w marcu 2002 roku. Od 15.03.2002 r. na czele Klubu staje Wiesław ŻMUDA a skład Zarządu powiększono do dziewięciu osób. Wiceprezesami zostają Andrzej CYBULKO (były piłkarz lat osiemdziesiątych) i Ryszard NOLKO (mecenas wielu imprez sportowych w mieście). Poza tym w Zarządzie pojawiają się Wiesław GRELA i Dariusz BAKLARZ.

Fotel Prezesa Klubu Wiesław ŻMUDA piastował do grudnia 2005 roku zmieniali się w między czasie tylko wiceprezesi a byli nimi Dr. Adam BUJNOWSKI (kierownik laboratorium „ PROMEDICA”) i Edward JAŃCZAK (prywatny przedsiębiorca) . Warto tu wspomnieć, że za prezesury Wiesława ŻMUDY i przy wydatnej pomocy Tadeusza ZAREMBY (wiceprezydenta Ełku ) przeniesiono siedzibę z małego ciasnego pokoiku bez okien na stadionie do dwóch pomieszczeń (dosłownie za ścianę) dość przestrzennych w których swoje biuro posiadał MOSiR. W jednym z tych pomieszczeń jest sekretariat „MAZURA” a drugie, po niezbędnym remoncie ,służy jako świetlica i salka dydaktyczna. Pracownicy MOSiRu też są zadowoleni bo po przenosinach na pływalnię pracują w przestrzennych pokojach. Rok 2005 MKS „MAZUR” kończy kolejnym Walnym Zebraniem swoich członków. Odbywa się ono 16.12. Zarząd poddaje się do dymisji. Nowych władz nie wybrano, ponieważ zebranie zostało przerwane. Powodem przerwania było, że trzeba było uzupełnić komisję rewizyjną. Zebrani zdecydowali, że uzupełnią komisję rewizyjną (w skład jej weszli Henryk SIEDLECKI oraz nowi członkowie Paweł GRZEGORCZYK, Maciej CIBOROWSKI i Mariusz TRYTKO) a ta w ciągu miesiąca zapozna się z dokumentami klubowymi i sporządzi sprawozdanie.

Rok 2006, rok sześćdziesięciolecia MKS „MAZUR” Ełk zaczął burzą wokół jubilata. Kolejne Zebrania Członków Klubu kończyły się fiaskiem. Nie można było wybrać przez trzy kolejne spotkania nowego Zarządu i nie było też kandydata na stanowisko Prezesa. Delegacja kibiców i działaczy udała się w pochodzie z klubowym sztandarem do Urzędu Miasta. Spotkano się z Prezydentem Miasta – Januszem NOWAKOWSKIM i wiceprezydentem – Krzysztofem WILOCHEM. Oni dali iskierkę nadziei . Dopiero czwarte spotkanie Walnego Zgromadzenia przyniosło wymierne efekty. Głosami członków do władz Klubu weszli: Urszula MIKŁOSZ, Ryszard NOLKO; Andrzej CYBULKO; Andrzej ZIENTARSKI; Mirosław KONOPKA oraz przedstawiciel kibiców Piotr SIERZPUTOWSKI. Przyjęto jednogłośnie dymisję poprzedniego Zarządu. Nowego Prezesa nie wybrano. W spotkaniu uczestniczył Krzysztof WILOCH, który przedstawił zebranym ile pieniędzy miasto przeznaczyło na sport a w szczególności na piłkę nożną. Innym przedstawicielem władz miasta był Adam WIELGAT z wydziału promocji Urzędu Miasta. Poruszono kwestię przekazania drużyn młodzieżowych to znaczy trampkarzy, młodzików i żaków pod opiekę MOSiR jak to uczyniono blisko dwa lata temu z juniorami starszymi i juniorami młodszymi. Poproszono też władze miasta o włączenie się w obchody jubileuszu „MAZURA”. Pod koniec marca tego roku nowym Prezesem został Ryszard NOLKO. W kwietniu powołano komitet organizacyjny obchodów sześćdziesięciolecia w skład którego weszli : Stanisław FIETKIEWICZ –przewodniczący , Wiesław ŻMUDA, Andrzej JANICKI, Ryszard NOLKO, Andrzej ZIENTARSKI, Mirosław KONOKA, Piotr SIERZPUTOWSKI i Urszula MIKŁOSZ.Tak mniej więcej w skrócie wygląda historia MKS „MAZUR” Ełk . W minionym sześćdziesięcioleciu nie zawsze było do tańcowało się MAZURA. Były wzloty i upadki, zwycięstwa i porażki. Wybitni zawodnicy i ci którzy nie zapadli w pamięć kibicom. Działacze z prawdziwego zdarzenia i ci którzy chcieli wykorzystać klub do swoich prywatnych interesów. Z powyższej historii wynika że były lata tłuste i lata chude. Ale podziękujmy tym którzy tworzyli i tym którzy tworzą nasz mały Klub. Bo bez tych małych Klubów te wielkie też nie miały by racji bytu.

2. Kolejne nazwy klubu w latach 1946-2006

1.
Koło Sportowe "ATOM" w Ełku
1946
2.
Kolejowy Klub Sportowy ZZK w Ełku
1946 – 1948
3.
Związek Zawodowy Kolejarzy w Ełku
1948 – 1949
4.
Związkowy Klub Sportowy "KOLEJARZ" w Ełku
1949 – 1951
5.
Koło Sportowe ZS "KOLEJARZ"  w Ełku
1951 – 1955
6.
ZS "KOLEJARZ" – Koło Sportowe "MAZUR" w Ełku
1955 – 1956
7.
Koło Sportowe "MAZUR" w Ełku
1956 – 1957
8.
Klub Sportowy "MAZUR" w Ełku
1957 – 1970
9.
Kolejowy Klub Sportowy "MAZUR" w Ełku
1970 - 1984
10.
Międzyzakładowy Kolejowy Klub Sportowy "MAZUR" w Ełku
1984 – 1989
11.
Klub Sportowy "MAZUR" w Ełku
1989 – 1992
12.
Miejski Klub Sportowy "MAZUR" w Ełku
1992 - ??


3. Prezesi klubu w latach 1946-2006

1.
Władysław Błaszczyk
1946
2.
Bolewław Góra
1946
3.
Jan Wojciechowski
1947
4.
Teodor Lackorzyński
1948
5.
Bolesław Zawko
1949
6.
Władysław Balant
1950 – 1953
7.
Mieczysław Faliński
1954
8.
Zdzisław Petrykowski
1954
9.
Tadeusz Balant
1954
10.
Kazimierz Sarna
1955
11.
Ryszard Ejsmond
1956
12.
Piotr Pochubko
1956
13.
Zenon Świstów
1957
14.
Stefan Rybicki
1958 - 1959
15.
Jerzy Holiczer
1959
16.
Jan Warzeszkiewicz
1660
17.
Zenon Świstów
1961 - 1962
18.
Józef Kapel
1963 - 1972
19.
Tadeusz Twarowski
1927
20.
Zbigniew Rosołowski
1973
21.
Jerzy Karpowicz
1973 - 1978
22.
Kazimierz Dudziuk
1979 - 1981
23.
Wiesław Stasiewicz
1982 - 1984
24.
Stanisław Szeszko
1984 - 1985
25.
Zbigniew Rosołowski
1985 - 1987
26.
Wiesław Stasiewicz
1987 - 1989
27.
Józef Grzesiuk
1989 - 1990
28.
Ryszard Orzechowski
1990 - 1991
29.
Mirosław Urbańczyk
1991 - 1992
30.
Kazimierz Żwirowicz
1992 (X - XI)
31.
Ks. Tadeusz Herman
1992 - 1994
32.
Grzegorz Sędziak
1994 - 1997
33.
Jacek Urbańczyk
1997 - 1999
34.
Marek Szamotuła
1999 (I - X)
35.
Paweł Rogowski
1999 - 2002
36.
Wiesław Żmuda
2002 - 2005
37.
Ryszard Nolko
2006 - ??